‘ Cees de Neef De Koopvaardij in WO 2’

Omschrijving van je eerste forum.

‘ Cees de Neef De Koopvaardij in WO 2’

Berichtdoor Leen B » zo 12 mei 2013, 16:58

xxxxxxxxxxxxxxx‘De Koopvaardij in WO 2’

8 Edam(4)1921-1b.jpg


Geschreven door Cees de Neef 27 April 1917 – 23 Mei 2002 over de enige echte 'Edam' tijdens de 2e wereldoorlog.
Goede middag vrienden in Maart 2001 kwam ik via email in contact met Cees de Neef. Cees was toen 85 jaar oud En had de hele WO 2 op verschillende schepen van de koopvaardij gevaren. Hij schreef mij dat er maar weinig Nederlanders weten dat er meer mensen van de koopvaardij gesneuveld zijn voor dit kikkerlandje dan in het verzet !" En dat de Koopvaardij altijd al een ondergeschoven kindje was geweest. Ik was toentertijd bezig een homepage op poten te zetten en Cees vroeg mij of ik zijn verhalen daar op wilde plaatsen. Want hoe meer mensen die lazen hoe beter dat was. Ik stemde natuurlijk toe en zo doende kwam ik in het bezit van Cees zijn verhalen. Hij schreef mij ook vaak humoristische dingen zo als het optuigen van zijn kerstboom vlak voor zijn overlijden in 2002. Waar mee hij tijdens het optuigen van het trapje afvallend boven op de kerstboom gevallen was. Waar door toen een ravage van kerstballen en andere kersboom attributen ontstond. En hij had zich ook nog lelijk bezeerd en daarna dagen lang met pijnlijke botten, op zijn bank gezeten had. En op die zelfde bank is Cees in zijn slaap overleden, dat hij ruste in vrede. Leen
Mijn eerste kennismaking met de Edam was een niet alledaagse. Op 10 Februari 1940 was ik ass.W.t.k.op het ss Burgerdijk, het schip bevond zich toen ongeveer 15 mijl ten zuiden van Bishop Rock bij de ingang van het Engelse kanaal waar het gestopt werd door de Duitse onderzeeër U 48. De commandant van de onderzeeër LTZ 1 Herbert Schultze wilde de ladingpapieren controleren,waarop de 1ste stuurman Dijk, deze met de hulp van 4 matrozen per sloep naar de onderzeeër bracht. Het resultaat was dat wij 30 minuten de tijd kregen het schip te verlaten, dit alles gebeurde tussen 17.00 en 18.00 uur, ik ben nog aan de eerste tafel geweest om mijn galgenmaal tot mij te nemen.
Van de gezagvoerder Kapitein Scriwaneck mochten wij een handtas met eigendommen mee nemen in de reddingsboten, dus ging ik naar mijn hut om zo’n tas te vullen, door de patrijspoort kon ik de sub zien liggen,


Z 1.JPG


ik heb toen Foto 1 gemaakt om later aan mijn kleinkinderen te kunnen laten zien.

Z 2.JPG


Aan dek gekomen ben ik achter wat bemanningsleden gaan staan en heb toen in de
schemering Foto 2 gemaakt.

Toen wij weg waren van de Burgerdyk werd zij getorpedeerd om 18.40 uur.
Na een lange koude nacht met regen en natte sneeuw zagen wij dat onze 3 aan elkaar verbonden sloepen gevaarlijk dicht bij de Needles waren gekomen er moest dus flink geroeid worden om onze sloepen niet in stukken te laten slaan op de Needles. Om ongeveer 07.30 uur zagen wij een schip aan de kim opdagen, het was de Edam.


Z 3   U boot.JPG


Net voordat ik de sloep verliet maakte ik Foto 3

Z 4  boot.JPG


eenmaal aan boord van de Edam maakte ik achter de hut van de Hwtk Foto 4 van de sloepen waarin wij de gehele nacht rond gedobberd hadden.
De EDAM had ons leven gered!!


Op 7 Maart 1940,vertrok ik met de Edam uit Rotterdam, nadat ik gemonsterd had voor een reis naar New York and outports. Op de thuisreis werden wij door de British Navy opgebracht naar de Downs voor contraband control. Op de 5de Mei 1940 gingen wij voor anker in de Downs, waar wij via de radio de gevechten in Nederland volgden en waar wij hoorden van het bombardement op Rotterdam.
17/5/1940 werd de Edam naar het King George V dock gedirigeerd, de gehele bemanning werd gevangen gehouden op het schip terwijl alles waar op of in geschreven kon worden uit hun hutten gehaald werd door Scotland Yard, na 5 dagen kregen wij alles terug maar werden die bemanningsleden die lid waren van de NSB van boord gehaald en opgeborgen voor de duur van de oorlog. Het schip werd op de poop voorzien van een kanon, waar een grote koperen plaat op zat. Op die plaat stond met grote gegraveerde letters "Reconditioned in 1918.". Dit oude kanon moest onze verdediging voorstellen tegen de snelvuur kanonnen van de Duitse U boats. Er werden ook 2 trommelgeweren meegegeven, die dingen die men nog wel eens in oude Chicago ganster films ziet. Deze speelgoed dingen vormden de eerste reizen ons afweergeschut tegen vijandelijke vliegtuigen. Later kregen wij 4 oerlekon nesten waarvan er 2,een aan stb en een aan bb boven op de hutten van de 4e wtks gezet werden. Dat was prettig in de tropen want die nesten waren van beton en werkten als accumulator kachels. In de tropen kwam de temperatuur in onze hutjes niet onder de 40 graden C.
Wij kregen walpasjes maar mochten het politie district van Eastham niet verlaten. Van Kapitein tot Ketelbink kregen wij 5 Engelse ponden zakgeld per week. Aangezien wij niet wisten hoe ernstig het bombardement op Rotterdam was geweest hing er een kerkhof atmosfeer over het schip, menig bemanningslid kon het niet over zijn hart krijgen aan de wal wat vertier te gaan zoeken. Ik schreef een brief aan mijn penvriendin, de dochter van een Engelse coaster kapitein die een geregelde vaart op Rotterdam had en daardoor bevriend was geraakt met mijn vader die loods was. Ik vertelde haar over de grafstemming die op de Edam heerste en kreeg een brief terug met een uitnodiging van haar vader om een week end naar Great Yarmouth te komen.
Het volgende week end zat ik in de trein naar Great Yarmouth en toen ik daar aankwam stonden Betty en haar vader mij op te wachten, thuis gekomen maakte ik een staaltje van Engelse gastvrijheid mee wat ik nooit terug zal kunnen doen. Captain Mellor gaf mij een sleutelring met een sleutel eraan en sprak de volgende woorden, die ik nooit zal vergeten "Here is the key to the frontdoor of my house, as long as this war goes on you must look upon this house as if it were your parents house. When the war is finished you can give the key back and there will be no strings attached". Dit vond ik een van de mooiste staaltjes van Engelse gastvrijheid die ik ooit meegemaakt heb, Mr.Mellor kende mij als zoon van een bevriende Hollandse loods, hij wist dat ik als Wtk was gaan varen maar verder wist hij maar weinig van mij, voor het zelfde geld had ik 's nachts zijn whisky wel op kunnen drinken en bij zijn dochter in de kooi kunnen kruipen. Betty, die ik gezien had toen zij 14 jaar oud was, was opgegroeid tot een knappe jonge vrouw met een geweldig Engels gevoel voor humor, wij hebben het best naar ons zin gehad dat eerste weekend.
Op 10/6/40 vertrok de Edam in konvooi naar de Oceaan, halverwege de Oceaan kreeg het konvooi de opdracht "Scatter fanwise" waarna de Kapitein zijn verzegelde enveloppe opende en wist dat zijn bestemming New York was. Op 22/6/40 kwamen wij in New York aan, om op 6/7/40 afgeladen via Halifax, waar het konvooi gevormd werd, in konvooi naar Liverpool te varen.
Gedurende die reis werden wij aangevallen door Duitse bommenwerpers. De bommenwerpers kwamen van Bakboord kant zeer laag dwars over het konvooi, ik was net onderweg van de stuurmachinekamer naar de midscheeps toen ik die grote bommenwerper recht op onze achtermast af zag komen en rende als maar naar dat onding kijkend naar de midscheeps, net voordat hij boven ons was veranderde hij iets van koers en liet de bom net achter de kont van de Edam vallen, het hele achterschip werd uit het water getild en ik rolde over het dek, in dat moment zag ik mijn leven als een flits voorbij gaan. De Edam dreef echter nog en de schroef draaide ook nog alleen draaide de Edam met haar achterwerk alsof ze Marilyn Monroe was. De schroef en de schroefas waren beschadigd maar met wat kunst en vliegwerk zijn wij veilig in Liverpool aangekomen waar de schade in het droogdok hersteld werd, wederom had de Edam Haar bemanning veilig in de haven gebracht.
In November 1940, terwijl de Edam in Montreal lag kregen wij de eerste post uit Nederland, ik leerde toen dat mijn vader op 46 jarige leeftijd was overleden.
Op 15-1-41,verloofde ik mij met mijn Engelse penvriendin wier ouders mij gastvrij in hun gezin hadden opgenomen. Van 17-2-42 tot.7-3-42 lag de Edam in New York en daar werd ruim 1 en 2 volgestouwd met ongeveer 6 voet lange bommen. Wij zijn zonder escort rond Kaapstad naar Suez gevaren waar wij 6-5-42 aankwamen, in die periode is de bemanning niet aan de wal geweest, toen wij in Kaapstad gingen bunkeren, provianderen en water laden mochten wij de baai niet in, alles werd met tenders naar ons gebracht. Toen wij Durban gepasseerd waren werden wij achtervolgd door een Duitse Uboat die wij wisten voor te blijven door de veiligheden van de ketels vast te zetten en de stoomdruk in de ketels van 15 kg/cm2 op te voeren naar 17 kg/cm2. Dit kostte wel de nodige vlampijpen in die oude Schotse ketels, maar de onderzeeër waren wij kwijt"
"Op 26 September 1942, terwijl de Edam in Liverpool lag, trouwde ik met de vrouw waarmede ik 53 jaar 5 dagen en 9 uur getrouwd ben geweest." Op 4 Juli 1943 was ik getuige van de geboorte van mijn zoon in Hull, terwijl de Edam in Liverpool gemeerd lag.
Op 5-6-45 meerde de Edam weer af onder de groene torens aan de Wilhelminakade, het was het eerste schip van de voor de oorlogse HAL vloot dat na een reis van 5 jaar en 90 dagen terug kwam uit de oorlog.
De Edam werd in Liverpool "The Lucky Ship" genoemd.
Misschien zal het U nu duidelijk zijn waarom de Edam voor mij persoonlijk het Schip van de Eeuw is, zij heeft mij veilig menige maal over de Noord Atlantische Oceaan gedragen, terwijl The battle of the Atlantic in full swing was. Ik heb er tranen op gelaten maar ik heb er ook veel plezier op gehad.
Zij was moeders mooiste niet, haar hutjes waren nu niet bepaald riant, wij hadden met 7 wtk's en 3 marconisten slechts 1 toilet en 1 douchecel, in tropische waters lag het eten te rotten in de koelcellen omdat de CO2 vriesmachine het niet bij kon benen, de oude Voze Radyzen ( Schotse ketels) stonden wel eens te zuchten en verlangden een berg onderhoud. Haar tandwielenkast van de hoofdturbine maakte een gillend geluid wat je nog hoorde als je al 3 dagen van boord was, maar ik had Haar niet willen missen, het was een groot avontuur om op haar de gehele oorlog te mogen overleven.
C.de Neef
Avatar gebruiker
Leen B
Site Chef
 
Berichten: 3079
Geregistreerd: ma 22 feb 2010, 16:08
Woonplaats: Narbonne

Re: ‘De Koopvaardij in WO 2’

Berichtdoor Ben » zo 12 mei 2013, 21:26

Leen ook dit is boeiend.Die jongens zullen het niet gemakkelijk gehad hebben,Wijlen mijn vriend Meinderd praatte er alleen over als hij het nodige op had en dan meestal de leuke dingen.De andere zaken waren een zo goed als een gesloten boek.bedankt voor de plaatsing.Ben.
Avatar gebruiker
Ben
1e machinist
 
Berichten: 2007
Geregistreerd: ma 01 maart 2010, 19:54
Woonplaats: Armacao de Pera Portugal

Re: ‘De Koopvaardij in WO 2’

Berichtdoor Leen B » za 01 jun 2013, 15:55

3 L (2).JPG
3 L (2).JPG (7.32 KiB) 12616 keer bekeken

Waar een klein mens groot in kan zijn,
Hallo vrienden hier onder het tweede verhaal van Cees de Neef, ik zou zeggen
geniet er maar van.


8 Edam(4)1921-1b.jpg


xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxDriemaal is Scheepsrecht !
De volgende Westkustreis die wij met de Dalerdijk gingen maken was wel een heel bijzondere en ergens vind ik het jammer dat ik daar niet meer over kan praten met mijn oude vrienden, Cor – Daan en Jantje want zij zijn mij allen vóórgegaan naar het Walhalla.
De P.R.koppen van de H.A.L. hadden een nieuwe stunt bedacht om een hoop aandacht te trekken en in alle kranten en tijdschriften langs de Westkust in het nieuws te komen. De Dalerdijk ging die reis de H.A.L. Westkust dienst opnieuw openen na de 2e wereld oorlog ! Het eerste voorproefje kregen wij in Panama City waar de gehele pers uitgenodigd werd om kennis te maken met The Rejuvinated "Damsterdijk" now named "Dalerdijk". Deze kennismaking bestond uit het bezichtigen van het schip, een uitgebreid koud en warm buffet en vrij drinken aan de bar. Het was echt goed opgezet om goed reclame te kunnen maken voor de passagiers – en vracht - vaart er waren speciale koks van naam van passagiersschepen gehaald om een goede beurt te kunnen maken.
De dekdienst was er bepaald niet happy mee want die moesten iedere morgen vroeg het gehele sloependek grondig reinigen na zo’n bacchanaal vóórdat de passagiers aan dek kwamen. De wtk.s, die goed met de Chef hofmeester overweg konden, vaarden er wel bij en hadden zodoende in iedere haven ook een feestje. Dit herhaalde zich in Los Angelos – San Francisco – Seattle – Tacoma en Vancouver BC. het ongeluk(?) wilde dat de party in Vancouver gegeven werd op mijn verjaardag en Daan had met de Chef Hofmeester afgesproken dat ik die dag afgevoerd zou worden op de vleugelen der alcohol. De gehele dag door kwamen stuurlieden, Wtk.s, stewards, bootsman en voorman mij feliciteren en moest ik iets met hen gebruiken.
Cor en ik hadden met een Canadese kennis afgesproken dat wij ,die avond, mijn verjaardag bij hem thuis zouden vieren. Harry en Netty Hamilton waren zeer gastvrije mensen die ik had leren kennen door mijn zeevader toen wij samen op de Delftdijk gevaren hadden. Het waren feestvarkentjes van de bovenste richel en altijd in om een feestje te bouwen, mijn verjaardag was een goed excuus. De weg waar zij aan woonden was door de buren omgedoopt tot "Hamilton Avenue" iedereen in de omtrek kon er bij hun in en uit lopen. Om 18.00 was Cees dus al aardig aan het zweven op de vleugelen der alcohol, maar …. hij kon moeilijk de gastvrijheid van de Hamiltons weigeren, dus vermande hij zich toen Harry Cor en hem op kwam halen.
Na de nodige alcoholische versnaperingen in de auto van Harry te hebben geladen ging het richting Hamilton Avenue, daar aangekomen begon het feest opnieuw, hoe lang ik het nog vol gehouden heb ben ik kwijt geraakt. Op een gegeven moment ben ik op een bank in slaap gevallen om s’morgens op mijn rug op die zelfde bank wakker te worden met mijn handen op mijn buik waarin de andere gasten een bos bloemen hadden gestopt. Dat was een rare gewaarwording toen ik in die bos bloemen lag te kijken, de geinponingen hadden mij gewoon opgebaard ! Het is jammer dat niemand op het idee is gekomen om er een foto van te maken.
Toen ik op mijn horloge keek zag ik dat het tegen 09.00 uur aanliep, terwijl Cor en ik geacht werden om 8 uur in de machinekamer te beginnen met wat onderhoud werkzaamheden. Ik schrok klaar wakker en ben direct Cor en Harry gaan porren om zo snel mogelijk naar boord te worden gebracht. Toen wij zo tegen 09.30 aan boord arriveerden stond de wtk.steward ons op te wachten met orders van Daan de 2e wtk. Wij moesten als de bliksem een overall aantrekken en ons melden bij de Hwtk. Cor en ik togen dus naar Pietje zijn hut op zijn vraag waar wij uitgehangen hadden vertelde ik hem dat wij mijn verjaardag bij kennissen hadden gevierd en dat wij ons verslapen hadden. Hij vroeg mij wederom waar wij de nacht doorgebracht hadden en ik vertelde hem wéér dat wij mijn verjaardag bij kennissen hadden gevierd, maar hij geloofde ons niet en vroeg ons waarom wij in het gevang hadden gezeten. Cor en ik stonden elkaar aan te kijken alsof wij het in Keulen hoorde donderden, hoe wij ook smoesden Pietje wilde ons niet geloven en voor de 3e keer kregen wij weer de toezegging dat wij in Rotterdam onze biezen wel konden pakken. Later hoorden wij van Daan hoe de hwtk aan het verhaal was gekomen dat wij in de bajes hadden gezeten. Pietje had al een paar keer bij Daan geïnformeerd waar wij waren, toen hij het de 3de keer aan Daan vraagde antwoordde hij geïrriteerd met "Die zitten op het politie bureau in de bajes" Pietje heeft nooit geloofd dat wij niet in de bajes hadden gezeten.
Twee dagen later terwijl het schip nog in Vancouver lag ging ik een weddenschap aan met Cor dat ik voor twaalf kistjes bier mijn kop kaal zou laten scheren. Een jeugdige vrouwelijke passagier heeft met een tondeuse het begin gemaakt, een olieman met kappers capaciteiten heeft met een "Cutthroat" (ouderwets scheermes) een biljard bal van mijn kop gemaakt. Ik liep mezelf daarna te belazeren dat ik als wij in Rotterdam aankwamen, ongeveer 6 weken later, weer een flinke kop met haar zou hebben.
Toen wij in Rotterdam aankwamen begon de ellende pas goed, er zat nog korter haar op die kop van mij dan de haren op een nagelborsteltje. Toen ik thuis kwam, kwam Betty met de opmerking "You gave me a shock, I did not expect you this early ". Ik antwoordde met "You’ll get another one when I take off my hat" en inderdaad toen ik mijn hoed afnam stond zij te kijken alsof zij water zag branden! Voor die avond had zij een laat verjaardag feestje voor mij in elkaar gedraaid met familie en vrienden, halverwege de avond moest ik vertellen over de party's die de HAL georganiseerd had voor de journalisten en aan het einde heb ik de volgende bak ingepakt alsof het "echt" gebeurd was.
Toen wij in Vancouver aankwamen had ik mijn zakken vol van al die zuippartijen en heb ik tegen Cor en Daan gezegd dat ik die avond de wal op zou gaan om een bioscoopje te pikken. Ik ging dus aan de eerste tafel eten en ging om ongeveer 19.00 uur van boord. Toen ik uit de bios kwam om ongeveer 23.00 uur had ik nog geen zin om naar boord te gaan en stond ik in de hal van de bioscoop, kijkend naar de fotos, mijn mind op te maken, toen ik een beeldschone Canadese aan de andere kant van de hal zag. Ik stapte op haar af en vroeg of zij in de buurt een bar wist. Waarop zij mij vertelde dat de bars om 23.00 uur sluiten, maar als je nog wat wil gebruiken ik woon hier niet ver vandaan en ik heb nog wel wat onder de kurk. Die gastvrijheid kon ik niet weigeren, dus ging ik met haar mee. Hier begon Betty op te letten en zag ik dat haar mooie bruine kijkers donkerder aan het worden waren. (Als zij kwaad werd dan kregen haar ogen een donkerdere kleur). Maar ik was aan het verhaal begonnen en moest het dus afmaken ! De volgende morgen kreeg ik een compleet Engels breakfast in bed geserveerd, (Betty’s ogen werden zo zwart als mijn schoenen), toen ik afscheid nam bij de voordeur gaf zij mij dit vierkleuren potlood, waarop ik een duur goudkleurig vier kleurenpotlood uit mijn binnenzak haalde wat mijn oude heer mij cadeau gedaan had toen ik voor mijn diploma A geslaagd was. (De kleur van haar ogen nam langzaam de gewone mooie bruine kleur weer aan en ik kon er in zien dat zij mij door had.) Groots als een Hond met zeven jongeheren vertelde ik het verhaal aan boord, de eerste electricien, een ras bietser vroeg naar welke bioscoop ik geweest was. Die avond is hij ook naar die bioscoop gegaan en heeft hij de zelfde jonge dame ontmoet, ook een Engels ontbijt gekregen maar bij de voordeur werd hem 75 dollar gevraagd. Maar die derde kreeg gisteren zo’n mooi potlood van je, ja maar dat doe ik alléén met iedere duizendste klant was haar antwoord.
De volgende morgen werd mij verteld dat ik bij de Chef Personeelszaken MD moest komen, uniform een goede borstel beurt gegeven en op naar de Groene Torens, mezelf afvragende of het toch geen bluf van Pietje was geweest, al die zakgeverij. Ik kon gelijk door lopen naar de in donker mahoniehout uitgevoerde kantoor kamer van de Big Chief, de man die als een moeder over "zijn" jongens van het machinekamer personeel waakte was gezegend met totaal van haar ontbloot hoofd. Gezeten achter zijn monumentale donker houten bureau met de zon, door het raam achter hem, schijnende op zijn kale knikker maakte hij een echte vaderlijke indruk. Ik dacht nu gaat het komen, maar hij stond op, reikte mij de hand en feliciteerde mij met mijn promotie tot 2e Wtk, ik liet bijna een zucht van verlichting voordat hij aan zijn preek begon. Er werd mij verteld dat de positie van 2e wtk extra zorgen met zich mee bracht, dat ik nu de zeevader van alle machinekamer personeel onder mij was geworden. Dat ik ervoor diende te zorgen dat alle jongere wtk.s zich correct gedroegen aan boord en aan de wal, dat zij niet naar de "slechte vrouwen" gingen of in bars aan de kaden rond gingen hangen. Dat zij een deel van hun vrije tijd aan studeren zouden besteden zodat zij bij de studie voor het volgende staatsdiploma niet alles vergeten zouden zijn wat zij op school geleerd hadden. Dat hun drank gebruik aan boord matig bleef en hun taal gebruik zoals officieren betaamd. Dat het mijn plicht was mijn ervaring op hen over te dragen. Op een gegeven moment heb ik gevraagd of ik ze nog iedere dag een bladzijde uit de bijbel voor moest lezen ook.
Waarop hij mij wat vreemd aankeek, naar mijn hoofd bleef kijken en toen vroeg, "Wat voor vreemds zie ik toch aan je de Neef ?" Wat moet je daar nu op antwoorden na zo’n preek ? Ik kon hem moeilijk vertellen dat ik mijn haar er af had laten knippen voor 12 kistjes Heineken, hoe lul je jezelf hieruit Cees, vloog er door mijn hoofd. Waar ik het vandaan haalde weet ik niet maar ik antwoordde hem als volgt: "U zult mijn haar bedoelen Mijnheer, dat zal ik U vertellen, mijn haar begon aardig uit te vallen en toen las ik in een oude Readers Digest dat je dan alles eraf moest scheren en iedere dag wassen met zachte zeep. Ik geloof dat het werkt kijk U maar" waarop ik vooroverboog zodat hij mijn schedel kon inspecteren. Ik geloof dat hij er in trapte want hij antwoordde met "Had ik dat ook maar geweten jaren geleden". Oude Pietje had mij toch een goede conduïten staat gegeven waarvoor ik hem altijd dankbaar ben gebleven, Ik mocht 2e blijven op de Dalerdijk, wat een hele eer was want de gewoonte was dat je op het oudste scheepje als 2e begon.
Jaren later toen ik algemeen bedrijfsleider was van een service werkplaats van WEIR Pumps in Rotterdam heb ik Pietje nog één keer gesproken, dat was op de kade van onze werkplaats. Ik kwam van één van de schepen die aan onze kade lagen toen ik een oud mannetje met een fiets aan zijn hand op onze kade naar de schepen zag staan kijken. Er was iets bekends aan de oude baas en ik stapte op hem af met de vraag of hij soms iets aan het zoeken was. Er ontwikkelde zich het volgende korte gesprek:
Pietje: Ben jij Cees de Neef ? Ik; Ja mijnheer, bent U mijnheer Verbeek ?
Pietje: Ja, wat doe jij hier ? Ik: Ik ben hier de algemeen bedrijfsleider.
Pietje: Oh, dan is er toch nog iets van je terecht gekomen Ik: Wij heb toen in Vancouver niet in het gevang gezeten, Cor en ik. Pietje: Dat weet ik ook wel, ik vind het fijn dat je nog goed op je pootjes terecht bent gekomen, de Neef.
En toen stapte hij op zijn oude fiets en verdween uit mijn leven.
Cees de Neef.
Avatar gebruiker
Leen B
Site Chef
 
Berichten: 3079
Geregistreerd: ma 22 feb 2010, 16:08
Woonplaats: Narbonne

Re: ‘De Koopvaardij in WO 2’

Berichtdoor Ben » za 01 jun 2013, 17:36

Leentje dat was weer een mooi verhaal je ziet het zo voor je.mooie tijd.Gr.Ben
Avatar gebruiker
Ben
1e machinist
 
Berichten: 2007
Geregistreerd: ma 01 maart 2010, 19:54
Woonplaats: Armacao de Pera Portugal

Re: ‘De Koopvaardij in WO 2’

Berichtdoor steef » ma 03 jun 2013, 19:06

Leen echte stapverhalen goed innemen en feestvieren
Avatar gebruiker
steef
1e machinist
 
Berichten: 2667
Geregistreerd: ma 01 maart 2010, 18:26

Re: ‘ Cees de Neef De Koopvaardij in WO 2’

Berichtdoor Leen B » do 13 jun 2013, 15:51

xxxxxxxxxxxx
8 Edam(4)1921-1b.jpg


Nr 3

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx The Tacoma Incident.

Het verhaaltje wat nu volgt is de geschiedenis ingegaan zoals de titel het aangeeft, deze werd verzonnen door de jongste 3e wtk Jan op de Dalerdijk gedurende de "Maiden voyage" langs de Westkust van Amerika. Jantje, een na de oorlogsproduct was een leuke knul die zo nu en dan met de oren liep te klapperen om de capriolen van de "Drie Musketiers".
Dit avontuurtje werd door mijn maat Cor en mezelf beleefd toen wij een paar dagen aan een graanpier in Tacoma lagen. Op een zaterdagmorgen, met 2 vrije dagen in het verschiet omdat het Pasen of Pinksteren was zat ik een brief aan moeder de vrouw te schrijven toen Cor mijn hut binnen stapte. Cor was in die tijd nog vrijgezel en kon dus doen en laten wat hij maar wilde, ik niet want ik was gehuwd met een schat van een vrouw, die gelukkig de zon wel in het water kon zien schijnen. En zeeman’s dochter zijnde wist zij verdomd goed wat voor vlees zij in de kuip had. Als zij soms naar onze verhalen zat te luisteren dan nam zij die voor lief aan, maar als wij dan alleen waren dan waarschuwde zij mij op haar eigen manier met "Never let me be sure, because I will than take the next ferry back to my Island !"
Terug naar het verhaal, Cor kwam vertellen dat de Sparks Jimmy hem in de Sparks zijn hut alléén achtergelaten had met twee bloedmooie vrouwen of ik maar even aan wilde treden. Jimmy had een afspraak aan de wal en had gewoon de kuierlatten aangetrokken. Toen ik in de Sparkshut kwam zag ik inderdaad 2 knappe Amerikaanse dames op de sofa, omdat ik er niet van houd om in een andermans hut te bivakkeren als die persoon er niet is stelde ik voor om naar mijn hut te gaan. Wij hebben daar een gezellig feestje gebouwd en toen het tijd was voor de dames om naar huis te gaan hebben wij ze netjes naar hun auto gebracht, met de afspraak dat zij ons de volgende dag mee zouden nemen naar de "Tacoma Athletic Club", zij stonden erop dat wij mee zouden gaan ondanks het feit dat wij hun duidelijk hadden gemaakt dat wij nu niet bepaald barstten van de dollars. Wij hoefden ons niet druk te maken het ging ons niet veel geld kosten.
Toen wij aan boord terug kwamen stond onze kleine Hwtk ons op te wachten met de vraag wat dat voor dames waren, ondanks het feit dat wij hem eerlijk de waarheid vertelden geloofde hij er geen bliksem van en begon hij mij op mijn gemoed te werken als getrouwde man zijnde. Pietje was een erg vroom man, had de bijbel naast het machinekamer journaal altijd open geslagen op zijn bureau liggen en probeerde oprecht zijn "Jongens" op het rechte spoor te houden.
De dames hadden ons verzocht om in uniform mee te gaan, maar die zagen er nu niet bepaald brandschoon uit. Daan de 2e wtk bracht uitkomst, "wacht maar even", zegde hij terwijl hij weg liep. Een paar minuten later kwam hij terug met een grote emmer vol Tetra, dumpte onze uniformen erin en begon ze met een stuk hout uit te stampen. Toen hij klaar was waren onze uniformen inderdaad brandschoon en vertelde hij ons ze zorgvuldig op te hangen met de broeken goed in de vouw. Met "Operatie geslaagd" liet hij ons alleen met onze een uur in de wind stinkende uniformen waar de tetra uitdroop. Om van de stank af te komen hebben wij de uniformen van armoede in één van de fankamers van de koel installatie opgehangen en de fan full speed bij gezet. De volgende morgen hebben Cor en ik elkaar lopen belazeren dat je er niets meer van kon ruiken.
Na de lunch kwamen de dames ons ophalen met de auto van één van de twee,hetgeen natuurlijk gade werd geslagen door de Hwtk wiens hut naast de gangway was, hoofdschuddend stond hij ons na te kijken. Op naar "The Tacoma Athletic Club", Cor en ik vol verwachting over wat ons nu weer te wachten stond, wij dachten aan een zaak met spiegels, maar daar vergisten wij ons in. Het geinige was dat de club vanaf het dek van de Dalerdijk te zien was, het was een betonnen geval aan het uiteinde van een wandel piertje, gemaakt in een vorm die op een schip moest lijken. Toen wij "aan boord" stapten kwamen wij in een grote, in mijn herinnering, ovale zaal met een ruime dansvloer in het midden, tafeltjes er omheen en langs de wand lange rijen met "One Armed Bandits" U weet wel van die ouderwetse mechanische gok automaten.
Nadat er 4 bier besteld waren vroegen de dames ons al ons wisselgeld op tafel te deponeren, hetgeen zij zelf ook deden, gezellig keuvelende gebeurde er de eerste tien minuten niet veel, tot één van de vriendinnen opstond en zich naar één van de gokautomaten spoedde. Een paar minuten later kwam zij terug met twee handen vol met quarters, welke zij bij het wisselgeld op de tafel deponeerden. Er werd een "refill" gebracht en de ober hielp zichzelf van het wisselgeld op de tafel. Hierna ging de andere dame, met een handje vol quarters, naar een gokautomaat en kwam een paar minuten later terug met twee handen vol quarters. De dames zaten gewoon de automaten in de gaten te houden en als er een klant door zijn wisselgeld heen was dan gingen zij aan die machine staan als hij niets uit het machine had terug gekregen.
"The cheap way to get loaded", toen wij van boord gingen waren wij behoorlijk op de vleugelen der alcohol, terwijl onze zakken uitpuilden van het wisselgeld hetgeen de dames ons schonken, waarna zij ons uitnodigden om met hun mee naar huis te gaan "For some serious drinking"! Aangekomen in het appartement van één van de beide dames stonden er appetisers klaar en werd een fles Teachers whiskey aangebroken, aangezien dit nu niet bepaald mijn smaak in whiskey is deed ik het langzaam aan.Cor daar aan tegen liet het zich goed smaken.
Op de een of andere manier ging op een gegeven moment het gesprek over muziek, zware muziek van Bach etc. geen liefhebber zijnde van dat soort stuf zat ik er een beetje voor Jan Doedel bij, toen één van de dames, die kennelijk op Cor viel een plaat van Bach opzette.Mijn maat werd helemaal lyrisch, zo had ik hem nog nooit gezien,na een paar minuten kon ik het niet langer aanzien en nam ik afscheid met de mededeling dat ik naar boord terug ging.
Vóór wij van boord gingen hadden wij met de 2e afgesproken om hulpmotor 3 die nacht te laten draaien, de uitlaat van die motor maakte een knallend geluid dat mijlen ver te horen was, afgaande op dat geluid heb ik de weg naar boord terug gevonden, taxis waren in die tijd té veel luxe voor ons. Toen ik in de buurt van het schip kwam was ik een "blind alley" ingelopen, afgaande op het geluid van hulpmotor 3. Ik stond vóór het hek van een behoorlijke villa en wist zeker dat de Dalerdijk zich ergens er achter bevond.
Moe zijnde en verlangend naar mijn "Kuise etui" trok ik de stoute schoenen aan, klom over het hek en wandelde om het huis heen naar de achtertuin en ging de tuin uit door weer over het hek te klimmen. Ik stond vóór een vrij steile afgrond en zag beneden mij de donkerrood geschilderde graan silo waaraan de Dalerdijk was afgemeerd. Om daar beneden te komen moest ik minstens een kilometer of 5 omlopen en daar had ik geen zin meer in, ik heb mij dus maar naar beneden laten glijden en toen ik aan boord kwam, zat Hwtk Pietje in zijn dekstoel vlak bij de valreep als een zorgzame vader te wachten. Gelukkig heeft hij mij niet naar beneden zien glijden want dan was het nog erger geweest, het was al mooi genoeg dat ik zonder Cor terug kwam.
Op zijn vraag waar Cor was gaf ik hem antwoord met een vunzige walm uit mijn mond van Olympia beer(all Malt and Hops) en Teacher’s whiskey, waarop hij mij afkeurend aankeek en mij naar mijn kooi stuurde met de opmerking dat hij ons de volgende morgen op het matje wilde hebben.
Aangezien de volgende dag ook nog een rustdag was hoefden wij niet om 08.00 uur te beginnen,daar heeft Cor mazzel aan gehad want hij kwam pas om 10,00 uur opdagen, gezamenlijk gingen wij naar de hut van de Hwtk om de preek aan te horen, het resultaat was dat aan het einde van de preek wij wederom de zak kregen.
Cor en ik zijn later op de dag nog gaan kijken waar ik naar beneden gegleden was en ik heb stront mazzel gehad. Als ik een paar meter naar links naar beneden was gegleden was ik dwars door een hoop afval gegleden met gebroken flessen erin, er "is" een speciaal bescherm engeltje voor beschonken zeelieden !
Cees de Neef.

Dat was weer een mooi en boeiend verhaal van onze Cees vrienden. Het is wel veel later als dat ik hem beloofd had, maar nu is het er dan toch van gekomen. Leen
Avatar gebruiker
Leen B
Site Chef
 
Berichten: 3079
Geregistreerd: ma 22 feb 2010, 16:08
Woonplaats: Narbonne

Re: ‘ Cees de Neef De Koopvaardij in WO 2’

Berichtdoor Ben » vr 14 jun 2013, 12:35

Weer een mooi verhaal.Bij een hoop dingen wat dat stappen aangaat zie ik ook mijn marine tijd terug.Ben
Avatar gebruiker
Ben
1e machinist
 
Berichten: 2007
Geregistreerd: ma 01 maart 2010, 19:54
Woonplaats: Armacao de Pera Portugal

Re: ‘ Cees de Neef De Koopvaardij in WO 2’

Berichtdoor bart » do 27 jun 2013, 10:46

Goede morgen
Wat een pracht verhaal.die mensen hebben veel mee gemaakt angst en verdriet .en nu is het een verhaal wat je niet los laat.

Groetjes bart
Avatar gebruiker
bart
Opper Hofmeester
 
Berichten: 3682
Geregistreerd: di 02 maart 2010, 19:28
Woonplaats: ede

Re: ‘De Koopvaardij in WO 2’

Berichtdoor bart » zo 05 maart 2017, 11:31

bart schreef:Goede morgen
Wat een pracht verhaal.die mensen hebben veel mee gemaakt angst en verdriet .en nu is het een verhaal wat je niet los laat.

Groetjes bart
Ben schreef:Leen ook dit is boeiend.Die jongens zullen het niet gemakkelijk gehad hebben,Wijlen mijn vriend Meinderd praatte er alleen over als hij het nodige op had en dan meestal de leuke dingen.De andere zaken waren een zo goed als een gesloten boek.bedankt voor de plaatsing.Ben.
Avatar gebruiker
bart
Opper Hofmeester
 
Berichten: 3682
Geregistreerd: di 02 maart 2010, 19:28
Woonplaats: ede


Keer terug naar Zeilclipper.

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers. en 1 gast